یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
عین روز روشن بود که جمهوری اسلامی همه توان و انرژی خود را برای پررنگ نشان دادن راهپیمایی 22 بهمن به کار می گیرد تا به تعبیری مشتی بر دهان مخالفان خود بزند و از آنجاییکه عقل درستی در میان برنامه ریزان این قبیل راهپیمایی ها نیست و اساسا ایده جدیدی هم برای ارائه ندارند همان کاری را کردند که بعد از جنبش مهسا کردند.
یعنی با آوردن چند بانوی بیحجاب یا کمحجاب (به تعبیر جمهوری اسلامی) تلاش کردند که بگویند ببینید ما این نوع پوشش را پذیرفتیم و مشکلی با این خواسته مردم نداریم؛ غافل از اینکه این مدل رپورتاژ رفتن و نماش دادن سالهاست که دیگر محلی از اعراب ندارد.
این دست فرمان، نخ پوسیده همان ریسمانی است که چند سالی است جمهوری اسلامی مدام به آن چنگ می زند تا شاید از قبل آن سودی برایش حاصل شود اما این را هم می داند که دیگر حنایشان پیش مردم رنگی ندارد و اصرار روی این تفکر و اجرای آن نشان می دهد که جمهوری اسلامی دیگر ریسمانی برای چنگ زدن و ماندن ندارد.
از سوی دیگر در شرایطی که مردم داغدار از دست دادن جگرگوشه و عزیرانشان هستند، جمهوری اسلامی یک روز قبل از 22 بهمن، سیرک بزرگ تری را در شهر راه می اندازد و با راه انداختن سیل ماشینی هایی که آهنگ و ترانه پخش میکردند می خواست نشان دهد که آن همه خونی که در جای جای این خاک روی زمین ریخت هیچ اهمیتی برایش ندارد، سه هزارنفر که چیزی نیست اگر 300 هزار نفر هم کشته شده بودند باز جمهوری اسلامی با همین دست فرمان کار خود را پیش می برد.
این نمایشی که جمهوری اسلامی راه انداخت با واکنش های زیادی روبرو شد؛ پدر مهسا در یک استوری با کنار هم قرار دادن عکس دخترش و خانمی که بی حجاب جلوی دوربین صدا و سیما آمده بود، نوشت که جمهوری اسلامی بخاطر 4 تار مو دختر مرا کشت و حالا …
القصه آنچه نمایان است اینکه جمهوری اسلامی به هیچ چیز غیر از بقای خودش فکر نمی کند و برای این بقا حاضر است همه کار بکند همه کار؛ نشان دادن چند زن بیحجاب در قاب رسانه اش که دیگر چیزی نیست.
