یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
دو روزی می شود که اخبار مربوط به دستگیری اصلاح طلبانی مانند آذر منصوری و جواد امام و علی شکوری راد و … منتشر شد و در تمام این دو روز همه منتشر بودند ببینید کسی مانند مسعود پزشکیان که خرداد و تیر سال گذشته با حمایت صد درصدی آنها غبای ریاست جمهوری بر تن کرد چه می گوید و چه می کند اما فارغ از یک کلمه اظهار نظر یک جمله ساده حتی یک همدردی.
اصلاح طلبانی که تمام قد پشت مسعود پزشکیان ایستادند به این دلیل که این فرد می تواند کشور را از لبه پرتگاه برگرداند یا ریل حرکت جمهوری اسلامی را ترمیم و تعمیر کند، حالا یکی یکی دستبند به دست راهی زندان می شوند و اینطور به نظر می رسد حکم های عجیبی خواهند گرفت. سکوت مسعود پزشکیان و حتی محمدرضا عارف هیچ توجیهی ندارد.
این رسم طیف اصلاح طلب است که هیچ وقت یاد نگرفتند در شرایط بحرانی پشت یکدیگر بایستند درست برعکس اصولگریان، آنها هیچ وقت و در هیچ موقعیتی جا خالی نمی دهند، طوری پشت هم می ایستند که طرف احساس کند پشتش یک کوه است. اصلاح طلبانی که این همه ادعای رفاقت و همراهی دارند در بزنگاههای حساس تاریخی مسیر آمده را به سرعت عقب عقب میروند که یک وقت خدای نکرده برایشان بد نشود.
دقیقا مثل مسعود پزشکیان؛ هر چند آنهایی که می خواهند او را سفید کنند می گویند او هیچ قوت ادعای اصلاح طلبی نداشته؛ اگر نداشته و ندارد چرا اجازه داد اعضای ستاد انتخاباتیش همه از جبهه اصلاحات باشند چرا اجازه داد وقتی که صلاحیتش توسط شورای نگهبان تایید شد همه جا بگویند مسعود پزشکیان نماینده جبهه اصلاحات است.
حالا در مهمترین و سخت ترین روزهای تاریخ سیاسی و بین المللی جمهوری اسلامی، مسعود پزشکیان سکوت می کند، حاکمیت یکی یکی مهره های اصلاح طلبان را به تعبیری حذف می کند و کشور بیشتر و بیشتر به قهقرا می رود، سعید جلیلی خوشحالتر می شود، جبلی مجریان بیسواد بیشتری را به کار می گیرد، مهاجرت بیشتر می شود، نخبگان رفتن را به ماندن ترجیح میدهند و در نهایت آینده ایران در دست کسانی قرار می گیرند که حتی سر سوزن هم دلشان برای این کشور و مردمش نمی سوزد. حیف اقای پزشکیان ما این همه گفتیم و شما نشنیدید.
