یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
دیدن تصاویر و ویدیوهای اعتراضی مرا پرت کرد به عاشورای ۸۸ ؛ درست دی ماه بود هوا خیلی سردتر از این روزها بود شهر در یک خفقان عجیبی بود. تصاویری که از گوشه گوشه شهر منتشر می شد نشان می داد که اوضاع اصلا خوب نیست. خبر می آمد که میدان ولی عصر پر از نظامی و نیروی سرکوبگر است همین وضعیت در چهاراه ولی عصر هم بود یعنی اوج اعتراض ها تو این منطقه متمرکز بود. همان روز بود که من رفیقم و هم دانشگاهی ام را از دست دادم«امیر ارشد».
از دیروز که خبر آمد که کاسبان علاالدین و چارسو و شوش دست به اعتراض زدند گفتم عجب دی ماه 88 هم اعتراض ها از نقطه نقطه شهر شروع شد و بعد شد آن فاجعه و دعا کردم که دیگر مردم سرزمینم چنان روزهایی را تجربه نکنند؛ هر چند که امروز هم اعتراضات ادامه دارد. بازاری ها مغازه ها را تعطیل کردند و دست به اعتراض زدند خبر آمده که خیابان لاله زار هم شلوغ شده و توییت هایی مبنی بر شلوغ شدن بازار شیراز هم دست به دست می شود.
گران شدن قیمت ارز و طلا و سکه آن هم نه روزانه و نه ساعتی بلکه دقیقه ای یک پیام واضح دارد و آن هم این است که جمهوری اسلامی نه تنها قصد ندارد پایش را از گلوی مردم بردارد بلکه اصرار بر فشار بیشتر هم دارد.
آنچه متخصصان و کارشناسان به آن اذعان دارند این است که جامعه به مانند فنری است که هر روز فشرده و فشرده تر می شود و باید هر لحظه و هر روز منتظر در رفتن این فنر باشیم. مردمی که تا به امروز نجیبانه در برابر همه سختیها و ناعدالتیها و از همه مهمتر در آن جنگ ۱۲ روزه با تمام وجود پای کشورشان ایران ایستادند؛ حالا نتیجه آن مقاومت و ایستادن شده دلار ۱۴۵ هزار تومانی و طلای گرمی ۱۵ میلیون! یا به تعبیر ساده تر گروگان گرفتن زندگی مردمی که مجبورند یک دبه ماست را ۱۵۰ هزار تومان، پنیر را ۱۰۰ هزار تومان و برنج را کیلویی ۴۰۰ هزار تومان بخرند تا فقط و فقط زنده بمانند.
کام همگان باش روا کام شما نه.
