در پی گسترش اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ و همصدایی شهروندان در دهها شهر ایران با شعارهای آزادیخواهانه و ضداستبدادی، ۲۲۱ فعال سیاسی و مدنی با صدور بیانیهای مشترک، حمایت خود را از بیانیه «۱۷ امضا» با محوریت «نجات ایران» اعلام کرده و بر ضرورت گذار دموکراتیک، سازمانیابی اعتراضات و شکلگیری همگرایی ملی برای پایان دادن به حاکمیت جمهوری اسلامی تأکید کردهاند.
متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:
اعتراضات دی ١٤٠٤ که از بازار تهران شروع شد و اکنون با گذشت یک هفته دهها شهر ایران را با شعارهای سیاسی در بر گرفته و حول شعارهای آزادیخواهانه و ضد استبدادی وحدت یافته است، نشانگر دردها و رنجهای پایانناپذیر ملتی است که طاقتش زیر بار فشار استبداد دینی، سیاست خارجی ستیزهجو و ایدئولوژی ارتجاعی حاکمیت و سیاستهای مخل توسعه طاق شده است.
ما امضاکنندگان از متن بیانیه هفده فعال سیاسی و مدنی و مدافعان حقوق بشر حول نجات ایران و تاکید بر اینکه «نظام نامشروع جمهوریاسلامی رفتنی است» حمایت میکنیم. اعتراض حق جمهور ملت ایران و اقشار مختلف تشکیلدهنده آن است. ما با صدایی رسا اعلام میکنیم که تنها راه نجات کشور از پرتگاه کنونی، گسترش اعتراضات سازمانیافته و همگرایی نیروهای دمکراسیخواه و خواهان تغییرات ساختاری سیاسی است.
زمان تغییر بزرگ فرا رسیده است. خشونت و سرکوب نمیتواند ملتی که تصمیم گرفته سرنوشتش را تغییر بدهد و مسیر ناتمام انقلاب مشروطه و مبارزات بعدی مردم ایران را به مقصد مقصود برساند، متوقف کند. آزادی، دموکراسی و حاکمیت ملی سرنوشت محتوم ایران قرن پانزدهم خورشیدی است. ما از همه معترضان دعوت میکنیم تا با هوشیاری و پایبندی به اصول مبارزه خشونتپرهیز، رعایت الزامات استقلال کشوربر ضرورت رویکردهای مشارکتی فراگیر و پرهیز از شعارهای اختلافافکنانه تاکید کنند.
در عین حال به باور ما حمایت نهادهای دموکراتیک و سازمانهای بینالمللی حقوقبشری در چارچوب قوانین جهانی از خواستهای مردم ایران و بدون دخالت در روندهایی که مختص آنها است، امری مفید است.
راه نجات ایران عزیزمان از به هم پیوستن گرایشها، اصناف و جنبشهای اجتماعی معترض به وضع موجود میگذرد تا یک ابرجنبش قدرتمند برای تحمیل رفراندوم و انتخابات مجلس موسسان در چارچوب موازین انتخابات آزاد و منصفانه و حفظ یکپارچگی سرزمینی و استقلال ایران در لحظه موعود شکل بگیرد.
تا آن روز همبستگی ومقاومت جمعی ما حول ملت واحد متکثر و نه گفتن به تمامی اشکال اقتدارگرایی و ایستادگی تقلیلناپذیر بر گذار به دمکراسی و پی افکندن مناسباتی جدید در تاریخ معاصر ایران، چراغ راه خواهد بود.
