ابراهیم سحرخیز
به نظر می رسد با انتصاب وزیر به عنوان اصلی ترین متولی اقامه نماز در آموزش وپرورش، با بر زمین ماندن بخش مهم و لاینفکی از دیگر رسالت ها و مأموریت های این وزارتخانه از جمله تامین و ترمیم منزلت و معیشت معلمان تا خداحافظی با انواعی از مدارس ناایمن و کانکسی، رساندن مدارس و دیگر فضاهای آموزشی به استانداردهای لازم ، دولت پزشکیان باید به فکر انتخاب وزیری خوش فکر و باور مند به معلم و نقش کلیدی وی در آموزش وپرورشی باشد که بر اثر افتادن در تله ی تورمی دولت ، سهم بخور و نمیرش از خزانه ی بیتالمال ،هرساله کوچک و کوچک تر می شود.
سخن گفتن از مفاهیمی مثل «معلم تراز در تعلیم و تربیت اسلامی» یا «الگوی مدرسه تحول »در حالی که معیشت یا زندگی روزانه میلیون ها ایرانی با تاثیر پذیرفتن از افزایش تصاعدی لحظه به لحظه قیمت سکه و دلار ، در تنازع برای بقا ، تا آستانه فقر و نابودی پیش رفته است تنها یک شوخی تلخ و مضحک است که هیچ کس آن را باور ندارد !
در چنین شرایط سخت ،سنگر بانی که باید تا آخرین نفس پای ضرورت ها و نیازهای واقعی میلیون ها دانش آموز و معلم بایستد با سخت شدن کارها، برای فرار از ماجرا ، خودش را همکار آقای قرائتی جا زده ، یادش رفته که همین دیروز در نشست اصفهان در تمجید از خالی بندی های دولت در باره تدوین و عملیاتی شدن نقشه راه آموزش وپرورش ، نهضت عدالت خواهی یا احیای کرامت از دست رفته معلمان چه چیزها که نگفت یا چه وعده ها که قطار نکرد !
اگرچه ،شوربختانه مشاهدات یا دیگر پیمایش های میدانی و مشهود، همگی حکایت از آن دارند که برغم فراوانی عده ، راه اندازی انواعی از نشست و همایش سالانه، بودجه ی قابل اعتنای ستاد اقامه نماز ، جذب و بکارگیری طلاب جوان در آموزش وپرورش و یا قس علی هذا در رسالت خطیر و مبارکی چون فراگیر شدن فرهنگ اقامه نماز نیز به توفیق در حد انتظار دست نیافته است که آمار بحث برانگیز سخنگوی کمیسیون آموزش مجلس در باره گرایش دانش آموزان به اعتیاد یا دیگر موضوعات اخلاقی ،شاهدی بر همین مدعاست!
شاید بهتر باشد بگوییم ، حالا که قرار است در تمامی جداول یا ارزیابی ها از سهم بودجه گرفته تا میانگین حقوق و دستمزد معلمان ، معدل دانش آموزان در امتحانات نهایی یا نمرات مربوط به آزمونهای تیمز و پرلز، دستیابی دانش آموزان به مهارتهای پایه در زندگی ، همیشه آموزش وپرورش از وزارتخانه های قعر جدولی دولت باشد وزیر می خواهد چه کار ؟! به گفته آن شاعر خوش ذوق و آگاه :
« کله ی بی مو ، گل سر شور می خواهد چه کار ؟!»
