یکی از تبعات ارزان بودن سوخت در ایران، قاچاق آن به کشورهای همسایه میباشد. بالتبع میزان قاچاق صرفاً بر اساس حدس و گمان میباشد. اما تردیدی نیست که بخشی از ۱۳۷ میلیون لیتر بنزینی که عرضه میشود، راهی کشورهای همجوارمان میشود. صدالبته که تلاشهای زیادی از جانب نیروی انتظامی و مرزبانی بهمنظور جلوگیری از قاچاق صورت میگیرد. اما نگاهی به بهای بنزین در کشورهای همجوار ایران، مبیّن آن است که تفاوت آنقدر زیاد است که به هیچ طریق نمیتوان جلوی قاچاق را گرفت. نگاهی به بهای بنزین در کشورهای همجوار ایران بهسادگی و بهوضوح نشان میدهد که چرا نمیتوان جلوی قاچاق بنزین از ایران را گرفت:
- ترکیه: ۱/۲۰ (دلار)
- افغانستان: ۱/۰۴
- پاکستان: ۰/۹۴
- کویت: ۰/۹۴
- امارات: ۰/۹۴
- عراق: ۰/۶۵
- اقلیم کردستان: ۰/۶۵
- عربستان: ۰/۶۲
- ایران: ۰/۰۴ (بر اساس بنزین لیتری ۵۰۰۰ تومان).
با توجه به این واقعیت که قیمت بنزین در تمامی کشورهای همجوارمان بیش از ۲۰ تا ۳۰ برابر ایران میباشد، آیا خیلی تعجبآور و شگفتانگیز است که بنزین از ایران به کشورهای دیگر قاچاق شود؟ آیا خیلی بهدور از انتظار است که در سیستان و بلوچستانی که فقر و فلاکت و بیکاری بیداد میکند، نه صنعتی است، نه کشاورزی پر رونقی، نه دامپروری، بعلاوهٔ خشکسالی سالهای اخیر مصیبتهای آن را گستردهتر هم کرده، کسانی به ندرت پیدا شوند که حاضر نشوند ۱۰ لیتر بنزین را به آنطرف مرز برده و یک میلیون تومان گیرشان بیاید؟ آیا خیلی تعجبآور است که برخی از هزاران کامیونی که روزانه میان ایران و عراق و ترکیه و افعانستان و پاکستان در تردد هستند، گازوئیل از ایران که همچون بنزین، بسیار ارزانتر از آن کشورها میباشد، به آن کشورها قاچاق نکنند؟ چگونه ممکن است جلوی قاچاق هر کالایی که در یکطرف مرز قیمت آن بیست – سی برابر ارزانتر از طرف دیگر میباشد را بتوان گرفت؟ گیریم که نیروی انتظامی خیلی از قاچاقچیها را بگیرد و بهزندان بیاندازد؛ کما اینکه منظماً هم به این کار مبادرت میورزند. ولی آیا جلوی قاچاق گرفته شده؟ ده سال پیش، بیست سال پیش، قاچاق سوخت از ایران بیشتر بود؟ یا امروز؟ علیرغم همهٔ تلاشهای نیروی انتظامی و سپاه، و علیرغم همهٔ بگیر و ببندها، زندانها و مجازاتهای دیگر؟
