محمود دلخواسته
در جریان جنش انقلابی مهسا، سیمرغ ایران زمین، نوشتم:
«سیمرغ شاهنامه با قتل جنایتکارانه مهسا امینی، از درون دلهای ایرانیان پر کشید و به پرواز در آمد و جنبشی از دلهای از درد به فریاد آمده از قتل غریبانه مهسا، سراسر ایران زمین را در بر گرفت. سیمرغی که بر آیند پنج هزار سال زندگی اقوام ایرانی در این سرزمین در کنار هم و با هم میباشد.
این احساس همدردی عمیق با مهسا و خانواده او در سراسر ایران، بار دیگر به ما یاد آور میشود که ایران زمین، بدنی است که در آن درد یک عضو، تمامی بدن را بی قرار و بیتاب میکند. چرا که هویت ایرانی، ریشه در ارزشهای عمیق انسانی و دوستی و محبت و پذیرش دارد.»
اینبار پرواز سیمرغ ایران زمین را بر فراز جنگل هیرکانی و جنگلهای غرب وطن دیدیم که دوباره روح جمعی ایرانیان از همه جا، از شمال و جنوب و غرب و شرق و از کردستان و آذربایجان تا خراسان و لرستان و اصفهان و تهران و کناره های خلیج همیشه فارس و…بر خواست تا آتشی را که بر جان جنگلهای ایرانی افتاده بود خاموش کند.
انگار پر سوم سیمرغ شاهنامه که فردوسی در باره آن سکوتی راز آلود کرد در وجدان جمعی ایرانیان لانه کرده است و هر زمان که خطری ایران زمین را تهدید می کند، آتش زده می شود و اینگونه همه به بسیج خوانده می شوند. اینگونه بود که فراخوانی خود جوش از داخل و خارج ایران سبب ساز حرکتی عظیم برای آتشی که به جان جنگلهایمان افتاده بود شد و اینگونه بار دیگر، ایرانی ها از همه جای وطن، یکدیگر را صمیمی تر پیدا کردند و در دوستی و همکاری آتش را مهار کرده و می کنند.
آخر اینکه، یاد آور دوستی در وطن شوم که مقالاتی را که در زمان جنبش مهسا و با وارد کردن تمثیل «پر سوم سیمرغ» در ادبیات مبارزه با استبداد، با همکاری یکدیگر انجام می دادیم که متاسفانه با دستگیر شدن او، این تجربه پر بار به پایان رسید.
