حیات سیاسی دولتهای جنوب خلیج فارس بر سه ستون استوار است:
۱-حمایت امنیتی غرب؛
۲-دولتهای کوچک ولی بسیار ثروتمند؛
۳-و مدل پادشاهی(شیخویت) موروثی.
ایران مقتدر و ملی،اگرچه با ساختار پادشاهی مشروطه یا جمهوری کارآمد، یا… یک جایگزین پر خطر برای این دولت ها است. جایگزینی که مشروعیت تاریخی- تمدنی، جمعیت بالا، ارتش ملی و استقلال از مداخله خارجی دارد. وجود چنین الگویی فشار اجتماعی و ذهنی بر دولتهای کوچک خلیج فارس میآفریند و فضای سیاسی منطقه را دگرگون میکند.
بنابراین از نظر آنان، هر قدر ایران درگیر بیثباتی، قطبیسازی یا ضعف نهادی باشد، ساختار سیاسی جنوب خلیج فارس پایدارتر است.
ولی ایرانی منسجم و پیشبینیپذیر، وزن تمدنی خود را وارد محیط عربی میکند و «سلسلهمراتب سیاسی خلیج فارس» را تغییر میدهد.
این نگرانی ژرف، انگیزهای پنهان برای جلوگیری از بازگشت هر دولت ملی مقتدر در تهران از نظر این دولت ها است و برای این هدف هر گونه سرمایه گذاری روا خواهند داشت.
