ماجرای رفع فیلترینگ در ایران به داستانی تکراری و فرسایشی بدل شده است؛ موضوعی که در یک جامعه نرمال، اساساً مسئلهای کوچک است، اما در جمهوری اسلامی به یکی از وعدههای اصلی دولت وفاق و شخص مسعود پزشکیان تبدیل شد — وعدهای که پس از گذشت بیش از یک سال هنوز بر زمین مانده است.
بهرغم ادعای دولت درباره «در دستور کار بودن رفع فیلترینگ»، تنها دستاورد ملموس، باز شدن نسبی واتساپ و گوگلپلی بوده؛ در حالی که شهروندان هنوز از ابتداییترین حق خود برای دسترسی آزاد به اطلاعات محروماند.
فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، اخیراً از مردم خواسته «اجازه دهند دولت موضوع را دنبال کند»، اما منتقدان میگویند حتی اگر فردا همه پلتفرمها آزاد شوند، جامعه به شرایط نرمالی بازمیگردد که سالها پیش در تلگرام، اینستاگرام و یوتیوب تجربه کرده بود.
در همین حال، جلال رشیدیکوچی خواستار افشای نام کسانی شده که در شورای عالی فضای مجازی به تداوم فیلترینگ رأی میدهند و پرسیده: «آیا رئیسجمهور تا این اندازه هم اختیار ندارد؟»
رضا سپهوند، نماینده خرمآباد، نیز فیلترینگ را تکرار تجربه تلخ لوایح پالرمو و CFT دانسته و گفته: «با فیلترینگ، آسیبهای فضای مجازی را به اوج رساندهایم.»
از سوی دیگر، امیرحسین ثابتی ادعا کرده توافقی میان دولت و تلگرام بسته شده و شرکتی به نام «نیکاپی» — وابسته به بابک زنجانی — مرجع انحصاری تبادلات مالی تلگرام در ایران است. زنجانی در واکنش، او را «کودک نماینده» خوانده و تهدید کرده اگر ادعایش را ثابت نکند، «پشت و رو خواهدش کرد!»
در میان این جدالها، مصطفی پوردهقان از مجلس گفته رفع فیلتر تلگرام به مراحل پایانی رسیده و «هیچ راهی جز رفع فیلتر پلتفرمها وجود ندارد».
در نهایت، آنچه باقی مانده، حکومتی است که استاد بحرانسازی از موضوعات بدیهی است — از حجاب تا اینترنت. نتیجه، سالها عقبماندگی و تباه شدن عمر نسلی است که حق طبیعیاش، تبدیل به گروگان سیاست و سودجویی شده است.
«رفع فیلترینگ» هنوز در هزارتوی وعدهها سرگردان است.
متن کامل را در لینک زیر بخوانید:
hamvatan24.com/suggest/8840/
