یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
چند روزی است که در گیرودار جنگ میان آتش و خون، آتش و خون واقعی و از دست رفتن یکی یکی زیرساخت های کشور می دانید دعوا سر چیست؟ دعوا سر صحبت های محمد جواد ظرف است؛ در میان این روزهای بلاتکلیف پر از درد و رنج که هر روز جان دهها و صدها نفر از هموطنان از دست می رود، تندورها دیواری کوتاه از دیوار محمد جواد ظریف پیدا نکردند و پس از انتشار مقاله او در یکی از نشریه های خارجی که گفته بود بهتر است زودتر جنگ را تمام کنید به او تاختند که به نوعی به جامعه بگویند ما هنوز هستیم؛ اینکه طرفداران جمهوری اسلامی از 22 دی ماه تا به امروز کف خیابان هستند به اندازه کافی روح و روان آنها را ارضا نکرده از این رو کافی است یک نفر مانند حسن روحانی و محمد جواد ظریف حرف بزنند، تندروها طوری به آنها می تازند که گویا اینها دشمنانشان هستند و آنهایی که صبح و ظهر و شب آسمان ایران را مانند اتوبان دو طرف همت می روند و می آیند را دوست آنها هستند؛ همیشه در بزنگاههای تاریخی این تندروها بودند که خواستند حرف خودشان را به هر طریقی شده به کرسی بنشانند و برخلتف ادعایشان جان مردم حتی یک درصد هم برایشان مهم نیست و فقط این خودشان هستند که برای خودشان مهمند. مهم این است که در این روزها کف خیابان باشند و پرچم بچرخانند و فریاد بزنند و آخر سر هم شامشان و شیتیل شبانه شان بگیرند و بروند تا فردا. علی سرزعیم، اقتصاددان و استادیار دانشگاه علامه طباطبایی در یادداشت خود با اشاره به حملات دوباره تندروها به ظریف و روحانی نوشت: هدف این است که کسی جرات نکند از پایان جنگ و مذاکره سخن به میان آورد. این حملات از یک جهت طبیعی است و از یک جهت طبیعی نیست.
القصه آنچه باید گفت این است که قرار است تا چه زمانی این شیوه برخورد ادامه داشته باشد، آیا به این فکر می کنید که مشکل کشور خیلی بزرگ تر و مهم تر از حمله به ظریف است یا همچنان معتقدید که در باید روی همان پاشنه بچرخد. کمی حوصله کنید و آستانه تحمل خود را بالا ببرید شاید یک جایی حرف هایی مثل ظریف کارساز باشد، شما تنها کاری که بلدید گفتن بستن تنگه هرمز است و بس تا به امروز مگر راه حل منطقی و درستی داشته اید البته آلان یادم آمد که شما یک کار دیگر هم بلدید بالا رفتن از دیوار سفارت ها و امروز مردم تاوان همان کار احمقانه شما را پس می دهند.
