یادداشت ویژه هم وطن؛ نوید میهن دوست
جشنواره فیلم فجر در بهمن 1404 در حالی آغاز به کار کرده که این بار در مراسم اختتامیه اش سیمرغ هایی به منتخبانش اهدا خواهد کرد که با دوره های پیشین متفاوت است. چرا که بوی خون میدهند. این جشنواره حکومتی، مدت هاست که اعتبار سابقش را از دست داده. تا آنجا که سه سال پیش یکی از سیمرغداران در اقدامی جالب، ویدئویی پخش کرد از ایستادنش بر روی یک پل و افکندن سیمرغ بینوا به داخل رودخانه های خروشان. این که چطور سیمرغی که زمانی در دستان بزرگانی چون کیارستمی و بیضای ‘ ی جای داشت به چنین فلاکتی دچار شده جای حرف بسیار دارد که مجالش اکنون نیست ولی با تأسف بسیار به آن همه فلاکت باید نکبتی عذاب آور نیز افزود. نکبت و شرمی که از نادیده گرفتن خون عزیزان هموطنی میآید که از ریخته شدنش بر کف خیابان های ایران هنوز یک ماه نگذشته. بسیار متأسفم که دبیری این جشنواره نکبت زده را دوست و همکاری بر عهده گرفته که زمانی به عنوان مدیر عامل خانه سینما، خدمات صنفی شایانی برای دستاندرکاران سینما انجام میداد. حال که حرف خانه سینما به میان آمد باید اعتراف کنم بسی مفتخرم که عضو این به اصطلاح نهاد صنفی نیستم. نهادی که چنان درگیر لایه های منحوس محافظه کاری شده که علیرغم کشته شدن و بازداشت چند عضو خود در حوادث اخیر ایران، نه تنها از این دوره جشنواره برائت نجسته، بلکه از صدور یک بیانیه خشک و خالی نیز می هراسد.
در پایان به همکارانی که سیمرغ های این جشنواره را به خانه میبرند پیشنهاد میکنم آن را جایی بگذارند که بوی خونی که از آن برمیخیزد اطرافیانشان را آزار ندهد.
نوید میهن دوست- 12/11/1404
