یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
خاطرم هست که وقتی نظام حکمرانی در جمهوری اسلامی تصمیم گرفت که از سبد انتخابات مسعود پزشکیان را بیرون بیاورد به دوستانم گفتم عجیب نیست جمهوری اسلامی به جای بالا آوردن محمدباقر قالیباف و سعید جلیلی میدان را در اختیار کسی گذاشت که همین دوره قبل مجلس او را رد صلاحیت کردند؟
اما همان لحظه خودم پاسخ این سوال را دادم، حاکمیت دنبال گوشت قربانی می گردد و چه کسی بهتر است مسعود پزشکیان که اصلاح طلب بودن را هم یدک می کشد و افتادن او یعنی افتادن اصلاح طلبان و در نهایت پایان این تفکر.
دوستان به من تاختند و گفتند که خیلی نگاه تاریک و سیاهی به ماجرا دارم باز هم گفتند که نه جمهوری اسلامی پس از عدم استقبال مردم در انتخابات 1400 و 1402 مجلس تنبه شده و میخواهد جبران کند و من فقط نگاهشان کردم.
حالا با گذشت یک و نیم از دولت پزشکیان همان شد که من فکر می کردم؛ این روزها هر قدم اشتباهی که دولت برمی دارد چوب های بالا آمده از سوی اصولگرایان محکم در سر اصلاح طلبان می خورد که تمام انرژی و توان خود را گذاشتند تا از سبد خود همان یک مهره ای که دارند را بیرون بیاروند غافل از اینکه آنها در مسیر جریانی قرار گرفتند که از پیش طراحی شده بود و به قول نقی معمولی آنها اسیر صحنه سازی شدند.
آنچه این روزها در هر محفل و جایی درباره آن صحبت می شود این است که خنج کشیدن اصلاح طلبان برای مسعود پزشکیان با چه هدفی انجام شد، آیا در این شرایط غیر از توییت زدن و مرقومه نوشتن و نقد کردن از پزشکیان چه کار خاصی کرده اند که جبران عملکردشان شود؟ اگر ادامه اعتراضات منجر به کشته شدن بیشتر مردم شود چه آیا آنها پاسخگو هستند؟
پاسخ مشخص است، نه؛ چرا چون اساسا این ذات اصلاح طلبان است که حتی رفیق بغل دستی خود را هم در زمان های بحرانی گردن نمی گیرند چه برسد به فردی مثل پزشکیان که با عملکرد خود جایی برای دفاع نگذاشته است، هر چند که عده ای از اصلاح طلبان خیلی زیرپوستی از او حمایت می کنند اما این حمایت تا زمانی است که جایگاه آنها به خطر نیفتد.
به نظر می رسد اگر مسعود پزشکیان و دولتش بتوانند دوره چهارساله خود را به خوبی به پایان ببرند، حضور او برای دوره دوم ریاست جمهوری 10 از 100 است و اگر این اتفاق بیفتد یک پیام مشخص وجود دارد، پایان دولت چهاردهم یعنی پایان اصلاح طلبان.
