این مرقومه را دیروز قصد داشتم بنویسم اما تشدید آلرژی و ترکیب آن با آلودگی هوا حسابی خلقم را تنگ کرده بود از این رو امروز خودم را جمع و جور کردم تا این یادداشت نه چندان طولانی را برای شما بنویسم.
روز جمعه ای بنا به اجبار از منزل خارج شدم و برای انجام یک کار ضروری راهی میدان انقلاب شدم از ترافیک در ساعت دو بعدازظهر در آن محدوده خیلی متعجب شدم، چند دقیقه ای گذشت تا متوجه شدم عده ای از آنهاییکه گرانی و تورم و آلودگی هوا و خشکسالی و وضعیت نه جنگ نه صلح را نمی بینند اما تار موی دختران می بینند، در روز تعطیل مرکز شهر را بخاطر یک موضوع نخ نما و پوسیده به قرق خود درآورده بودند و این سوال برایم پیش آمد که چرا؟؟
چرا از این جهت که چرا نهادهای امنیتی با برگزاری این تجمعات که در شهر اختلال ایجاد می کند و آرامش مردم را به هم می ریزد کاری ندارد و حتی همراهی هم می کند اما و واسفا اگر آن عده از همین مردم همین 90 میلیون نفر بخواهد در یک گوشه این شهر یا کشور یک تجمع برگزار کنند، آن وقت است که گویا زمین به آسمان آمده و همین مردمی که در جنگ 12 روزه محکم ایستادند تا اسراییل خاک وطنشان را اشغال نکند، به دشمن آنان تبدیل شدند.
چند دقیقه ای در ترافیک مجبور شدم به شعارهایی که داده می شد گوش بدهم و کمی با دقت به چهره هایی که در وسط خیابان انقلاب جمع شدند نگاه کردم و این سوال در ذهنم مدام مرور شد که واقعا دغدغه شما در این شرایط کشور که هر لحظه ممکن است دوباره جنگ را تجربه کند یا جامعه با هر اتفاقی به مرز انفجار برسد همین است؟
شما هیچ نگرانی برای آینده خود یا فرزندتان ندارید؟ ایران برایتان مهم نیست، خانواده تان هم برایتان مهم نیست؟ هر چند خانواده های شما که با اولین حمله به اروپا و کانادا می روند و از این باب هم مشکلی ندارند.
در نهایت می خواستم بگویم که … هیچی.
