روزنامه اطلاعات نوشت:
ماجرای گواهینامه موتورسیکلت زنان ماههاست ادامه دارد؛ یک روز میگویند منع قانونی وجود دارد، روز دیگر میگویند مانعی نیست.
بهمن سال گذشته مصوبه هیأت وزیران ابلاغ شد و قرار بود ماجرا وارد مرحله اجرایی شود؛ اما چند ماه بعد مسئولان دوباره گفتند گواهینامهها بهزودی صادر میشوند.
«قریبالوقوع» در ادبیات اداری ایران به واحد زمانی مستقلی تبدیل شده؛ نه روز است، نه هفته و نه ماه.
اجرای این تصمیم به مسائلی چون شورای عالی امنیت ملی، شرایط پس از جنگ و آمادگی پلیس راهور گره خورده؛ گویی قرار است گواهینامه صادر شود، اما خودِ پرونده در حال گرفتن گواهینامه از این اتاق به آن اتاق است!
زنان همین حالا هم با موتورسیکلت تردد میکنند، اما بدون گواهینامه، آموزش رسمی، نظارت پلیس و پوشش بیمهای محل سؤال است.
موضوع فقط یک حق نیست؛ یک مسأله اجتماعی هم هست.
اگر مانعی وجود ندارد، این همه موانعِ نامرئی دقیقاً چیست؟ ماجرا تبدیل به یک سریال چندفصلی شده که هنوز قسمت آخرش نوشته نشده است.
