احمد زیدآبادی نوشت:
در این وانفسا سفری به شیراز و محیط شرقی آن داشتم که گزارشی از آن خواهم نوشت. واقعیت این است که حال روحی بسیاری از مردم به معنای دقیق کلمه “داغون” است و اگر راهی برای التیام آن پیدا نشود، جامعه از این زخم کاری، جان سالم به در نخواهد برد.
گزارشهایی که از وضعیت مرودشت داده میشد، از هر جهت تکاندهنده بود، چه از نظر تعداد جانباختگان و آسیبدیدگان و چه از نظر میزان و حجم خسارتی که به تأسیسات اداری شهر وارد شده است.
برخی مرودشت را یک شهر “جنگزده” توصیف میکردند و ميگفتند از مجموع 23 شعبه بانک در سراسر شهر 17 شعبهٔ آن سوخته و از رده خارج شده است. مدارک و اسناد از بین رفته و مردم بسیاری برای پیگیری پروندههای وام خود نمیدادند به کجا مراجعه کنند. یک تراژدی بینهایت غمانگیز رخ داده است.