یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
صبح سیزدهمین روز از دیماه یعنی چند روز پس از آغاز سال ۲۰۲۶ خبر عجیبی دنیا را بهم ریخت؛ خبر این بود حمله آمریکا به ونزوئلا.
خبرها حاکی از این بود که آن چیزی که ترامپ چند ساعت قبل تر درباره آن توییت کرده بود،اتفاق افتاد و حالا همه دنیا منتظرند که ببیند ترامپ دیگر چه خوابی برای ونزوئلا و رهبرش مادرو دیده .
تا زمان نگارش این یادداشت که حدود چهار ساعت از انتشار نخستین اخبار می گذرد خبرهای ضد و نقیضی از ماجرای ونزوئلا و رهبرش منتشر میشود، ابتدا انتشار عکسی از دستگیری مادرو توسط ارتش آمریکا اما خیلی زود تکذیب و گفته شد که این عکس با هوش مصنوعی درست شده.
آن چیزی که ذهن نگارنده را به خود مشغول کرد و دلیل نگارش این مطلب شد این است که چقدر سرنوشت رهبرانی که دیکتاتورم آبانه رفتار کردند سرنوشت هایی شبیه هم داشتند.
بشار اسد، رهبری که چند ماه قبل از سقوط کشورش مدعی بود با ۹۸ درصد آرا رئیس جمهور شده و سرنوشتش شد آنچه که دیدید و خواندید و حالا هم مادورو.
به نظر می رسد مادورو یا مجبور است با پای خود تسلیم ارتش آمریکا شود یا فرار را بر قرار ترجیح دهد که به نظر گزینه اول برای او بهتر است چون غیر از جمهوری اسلامی دوستی ندارد که پنهاش بشود اما با شرایط بحرانی کنونی کشور بعید است، جمهوری اسلامی نمیتواند میزبان خوبی برای مادورو باشد چون اینجا هم شرایط مناسب پذیرایی از مهمان ناخوانده نیست.
البته این سوال هم ذهن همه را درگیر کرده که آیا ممکن است ترامپ همین خواب را برای جمهوری اسلامی دیده باشد.
آیا حمله شبانه به ونزوئلا پیام روشنی برای جمهوری اسلامی است؟
آیا جمهوری اسلامی هشدار پنهان این حمله را دریافت کرده؟؟
آیا رهبر جمهوری اسلامی که در آخرین سخنرانی اش خواهان سرکوب اغتشاشگران! است به این فکر کرده که دندان نشان دادن به مردم بزودی او را از تخت پادشاهی پایین میکشد؟
آیا سرنوشت ونزوئلا یعنی سرنوشت ما با این فرق که ما در جنگ آمریکا و ونزوئلا باخت دو میلیارد دلاری دادیم اما دیگر برای ونزوئلا فرقی نمیکند رهبر جمهوری اسلامی علی خامنه ای است یا کس دیگری.
